Kerkhofveld bij het dammen! Wat mag dat zijn? Hier volgt een historische verduidelijking uit een niet-betrouwbare bron.
Zij die ten gevolge van een overmatige spanning achter het dambord bezweken, kregen, omwille van hun overlijden in sportieve omstandigheden, een rustig – maar vooral gratis – plekje op het dammerskerkhof gelegen in de buurt van Thanatos. Afwisselend witte en zwarte grafstenen geven een eigen karakter aan deze toch bijzondere laatste rustplaats. Daar echter het aantal wedstrijdslachtoffers de honderd bereikte en aldus het kerkhof-makrodambord compleet was, is dit rustieke oord sinds enkele decennia niet meer toegankelijk voor nieuwe kandidaten.
Of hoe een kerkhof ter ziele ging?
Om de herinnering aan dit unicum in de kerkhovenwereld «levend» te houden, besliste de werelddambond eenparig een bepaald vierkantje op het dambord te begiftigen met de naam «kerkhofveld». De eer viel te beurt aan veld 22 voor wit en veld 29 voor zwart, en dit wegens hun specifieke kwaliteiten. De bekwame heren hadden namelijk opgemerkt dat vele dammers een grote angst vertoonden om die bepaalde velden te overschaduwen met één hunner schijven en dat bovendien, na die aarzelende betreding, een plotselinge spanning gecreëerd werd die vaak fataal eindigde voor de roekeloze. Doorstaat de bezetter van zo’n kerkhofveld echter de herhaalde aanvallen van zijn opponent, dan wordt zijn voorpost een rotsvaste vesting waarop de ongelukkige tegenstander zich te pletter loopt.
In het Belgisch Interclubkampioenschap was er zo een partij waarin het kerkhofveld een centrale rol speelde. Cinquantenaire-speler Koen Huizinga neemt enigszins gedwongen het kerkhofveld in tegen de tweede man van Antwerpen, Roger Kleinmann. Wat dat met zich meebrengt, ziet u in onderstaande partij.