Het overlijden, vorige week op 84-jarige leeftijd, van Leen de Rooij kwam voor velen als een schok. De man was nog dermate vitaal en bezig overal mee, dat velen in de veronderstelling waren dat hij de negentig wel zou passeren. Maar het heeft niet zo mogen zijn.
De ‘stijlvolle, licht formele verschijning’, zoals de KNDB hem niet ten onrechte noemt in zijn in memoriam, was op damgebied een typische alleskunner. Naast een redelijk sterke dammer was hij vooral ook proble mist, (dam)onderwijzer, schrijver, columnist, propagandist en damverzamelaar. Wat dat laatste betreft: hij laat een collectie van meer dan 10.000 damproblemen na op het motief dat heel lang ‘Canalejas’ heette, maar waarvan de oorsprong niet te achterhalen valt. Na ‘Timoneda’, ‘Guerra’ wordt het nu maar gewoon ‘(oud) Spaans’ genoemd. Het gaat dan uiteraard om de beroemde stand: wit dam op 2 / zwart schijven op 1,6,25.
De man die altijd Leen de Rooij heette, nooit L. de Rooij, laat staan meneer De Rooij, was van de kerk, maar mild richting on gelovigen. Een leuke anekdote stamt uit de tijd dat hij in Amsterdam onderwijzer was en te maken had met de toen rebelse Ton Sijbrands. Die laatste kraaide eens uit, naar aanleiding van een eigen partij: “Dit is dammen zoals God het wil.” Waarop Leen repliceerde “Ton denkt toch niet dat onze lieve Heer zijn partijen in de hemel zit na te spelen.” Naderhand kon iedereen, ook Leen zelf, er wel om lachen.