Vandaag, een jaar geleden, ergens tussen de laatste voorbereidingen en de gebruikelijke chaos vóór het toernooi, begon het eindelijk door te dringen. Ik zou de Atlantische Oceaan overvliegen voor mijn tweede Wereldkampioenschap. Deze keer in Trinidad en Tobago.
Toen ik voor het eerst ging zitten om dit stukje voor Damkunst te schrijven, was het toernooi nog vers en omgeven door flink wat controverse, dus ik had het gevoel dat er bijna een verwachting was dat de spelers het woord zouden moeten doen en hun gedachten zouden moeten delen. Nu wat tijd is verstreken, ben ik best blij dat ik dat gevoel niet meer heb.
Er is zeker genoeg te bespreken, al denk ik dat veel daarvan meer met de FMJD te maken heeft dan met de lokale organisatoren zelf. Maar ik houd van Damkunst om wat het is. Een plek waar mensen die van dammen houden bij elkaar kunnen komen om te genieten van de analyses. Ik ben vrij om de andere discussies elders te voeren, maar hier wil ik me liever focussen op de vreugde van het spel zelf.
En misschien heeft de tijd zijn werk gedaan, want als ik nu terugdenk aan Trinidad, herinner ik me vooral de vriendelijkheid van de mensen die ik daar ontmoette. En natuurlijk hoe absurd lekker ‘the doubles’ [streetfood (red.)] waren 😀.
Oktober 2025. Couva, Trinidad en Tobago. Mijn tweede Wereldkampioenschap.
Zoals altijd kwam ik het toernooi in met de wil om te winnen. Dat was het doel. Maar realistisch gezien wist ik ook dat ik tevreden zou vertrekken met een plek in de top drie.
Het toernooi ging echter slecht van start. Het was ronde drie. Viktoriya Motrichko en ik hadden onze eerste twee partijen tegen lager gerangschikte tegenstanders allebei gelijk gespeeld, en geen van ons kon bijzonder blij zijn dat we nu tegen elkaar werden gepaard. We waren waarschijnlijk toch op een moment tegen elkaar aan gelopen, maar in een toernooi met het Zwitsers systeem is een sterke start en vroeg op de bovenste borden terechtkomen belangrijker dan ooit.
En ook, ik denk dat we allebei op zoek waren naar meer dan alleen punten. We hadden die mentale boost nodig die (bijna) alleen een overwinning je kan geven. De hoop terug, de schijven voelen ineens wat lichter om te zetten, en je geest een beetje scherper zonder al die druk om 'op te krabbelen'.
Vika was natuurlijk de favoriet voor de partij. Niet alleen heeft ze een hogere ranking, maar onze onderlinge score is ook duidelijk in haar voordeel. En hoewel de partij uiteindelijk in 1-1 eindigde, zoals je zal zien, vertrok er wel één van ons met die mentale boost.
Interessant genoeg was de partij ook een botsing van twee vrij verschillende stijlen. Dat was niet altijd zo. Ik herinner me nog hoe ik als tiener openingen als 16-21 bestudeerde via Vika's partijen. Toen, ergens rond 2020, veranderde haar aanpak behoorlijk. Sindsdien vermijdt ze vaak theoretische stellingen en verkiest ze rustigere, meer open speltypen. Mijn eigen neigingen zijn vrij anders.
Dus, voor deze partij wist ik dat een scherpe theoretische stelling onwaarschijnlijk was, en besloot ik dezelfde variant te proberen die we kort daarvoor tijdens het WK Superblitz hadden gespeeld. In die partij had ik de nadruk gelegd op tijdbeheersing in plaats van positioneel spel en het plan niet goed kunnen uitvoeren. Toch vond ik het veel belovend en wilde ik het hier nog eens proberen. Deze keer ging het veel beter.